Сўз қудратини теран англаган буюк ижодкор

Сўз қудратини теран англаган буюк ижодкор

Халқимизнинг жаҳон тамаддунига муносиб ҳисса қўшган даҳолари сафига ҳақли равишда Муҳаммад Ризо Огаҳий ҳам мансубдир. Адиблар хиёбонида унинг шундоққина ҳазрат Навоийдан кейинги муносиб ўринда турганида ҳам бир ҳикмат бор. Ёш авлодни бугунги шиддатли давр чиғириқларидан илм билангина муваффақиятли ўтишдан огоҳ этаётганга ўхшайди. Огаҳий миллатимиз маънавияти ривожида шоир, таржимон, муаррих сифатида из қолдирди. Бир шахс, бир инсон вужудида бу қадар кенг қамровли истеъдод, теран тафаккур, миллатга меҳру муҳаббатнинг яшамоғи ҳақиқатан ҳайратланарлидир. Лекин Огаҳий яшаган муҳитни, у олган тарбияни, кейинчалик руҳий камолот сари интилиб, буюк салафларга издошликда қанчалик собитқадамлик қилганини ўйласак, бизни ҳайратга солган жиҳатлар табиий бир уйғунлик бўлиб туюлади.

“Бори элга яхшилиғ қилғилки...”

“Бори элга яхшилиғ қилғилки...”

Адиблар хиёбонида Заҳириддин Муҳаммад Бобурнинг рамзий сиймосига боқиб, хаёлимдан тарихнинг ёруғ ва булутли кунлари ўтди. Бу ёдгорлик қанчалар қадрли эканини ёшларга етказиш шарафли бурчимиз эканини ҳар қачонгидан-да чуқур ҳис қилдим.

Халқимизнинг ардоқли адиби Пиримқул Қодировнинг “Юлдузли тунлар” тарихий романи илк бор нашр этилганида мактабда ўқир эдим. Ўшанда раҳматли бобомнинг ёстиғи остида турадиган “Бобурнома”нинг ёнига “Юлдузли тунлар” китоби ҳам қўшилганди. Айниқса, оиламизда, мактабимизда, маҳалламиздаги катта-кичик давраларда кўпчилик Бобур мирзо ҳақида китобдаги воқеаларга қўшиб, халқ орасида юрган турли афсона-ривоятларни ҳайратланиб сўзлагани ҳамон ёдимда. “Юлдузли тунлар” китоби юртимиз бўйлаб тез тарқалган ва бу Ватан тарихи, буюк боболарнинг ибратли ҳаёт йўлини билишга ташна халқимизнинг кўнглини кўтаргани, одамлар руҳиятида улкан маънавий юксалиш рўй бергани, миллатнинг қадди тикланганини ҳозирга келиб янада теран ҳис этиб турибман.

Ўз даврининг батлимуси

Ўз даврининг батлимуси

Мирзо Улуғбек ҳукмдорлиги пайтида Самарқанд нафақат Мовароуннаҳрнинг, балки бутун Шарқнинг маданият, санъат ва илм-фан марказларидан бирига айланди. Шарқда иккинчи Ренессанс — Уйғониш даври ана шу пайтга тўғри келди. Буни ғарб олими Франсуа Вольтер “Транссоксианада илмий академиянинг гуллаб-яшнаган даври” сифатида эътироф этади. Муаррих Зайниддин Восифий “Бадоъйи ул-вақоъйи” асарида 1420 йилдан бошлаб “Самарқанд алломалар масканига айланди. Бу ерга 150 дан ошиқ аллома, ўз даврининг улуғлари тўпландилар. Бундай кўп алломаларни тўплашга Самарқанддан илгари бирорта шаҳар муяссар бўлмаганди”, деб ёзади.

Миллий маърифат раҳнамоси

Миллий маърифат раҳнамоси

 Маҳмудхўжа Беҳбудий таваллудининг 145 йиллигига

 2020 йилда халқимиз тарихининг мураккаб дамларида, маърифат машъаласини баланд кўтариб чиққан улуғ аллома ва жамоат арбоби Маҳмудхўжа Беҳбудий таваллудининг 145 йиллиги кенг нишонланади. Мутафаккирнинг илмий, ижодий, педагогик фаолияти ва мероси алоҳида аҳамиятга молик. ХХ аср ўзбек адабиёти ва санъатида, ижтимоий-сиёсий жараёнларида фаол иштирок этган, миллат маърифати, озодлиги, ҳурлиги йўлида мардонавор курашган бу улуғ алломанинг сермашаққат ва сермаҳсул фаолияти тарих саҳифаларидан мангу ўрин эгаллади, авлодлар учун ибрат мактаби бўлиб қолди.

Халқчил сатрлар халқнинг қалбида қолади

Халқчил сатрлар халқнинг қалбида қолади

 

Ёш авлод тарбиясида адабиётнинг ўрни беқиёс. Кейинги йилларда адабиётга, китобхонлик маданиятини оширишга алоҳида эътибор қаратилаётгани бежиз эмас. Тошкент шаҳрида барпо этилган Адиблар хиёбонини чинакам маърифат манзили ва тарбия масканига айлантириш, бу ерда мунтазам равишда турли адабий тадбирлар ўтказиш, китоб кўргазмалари, таниқли ижодкорлар билан учрашув ва мушоиралар ташкил қилиш ҳам ана шу эътибор туфайли бўлаётган саъй-ҳаракатлардандир.

“Муҳими, рост сўзлаш ва рост ёзишдир”

“Муҳими, рост сўзлаш ва рост ёзишдир”

Севимли адибимиз Саид Аҳмад билан биринчи учрашувим ўтган асрнинг 80-йиллари ўрталарида бўлиб ўтган эди. Ўшанда адибнинг роман, қисса, ҳикоялари аллақачон ўқувчилар меҳрини қозонган, устоз машҳурлик пиллапоясининг юқори поғонасига кўтарилган пайтлар эди. Биз, ёш шоир, танқидчи ва қаламкашлар эл орасида танилган ижодкорларнинг атрофида гирдикапалак бўлиб юрардик.